Na zielonej...

Świąteczno - zimowy skrzacik

2009-12-08T17:24:00.002+01:00

Najwyższy czas zabrać się za świąteczne dekoracje. Poniżej prościutki w wykonaniu zimowo - świąteczny skrzacik. Można go umocować na gałązce, w oknie itd. Wygląda bardzo efektownie zwłaszcza w towarzystwie... Ten na zdjęciu zrobiony jest z pinki dekoracyjnej i z brystolu.

Rycerski Turniej Kuszniczy O Złoty Bełt Chojnika

2009-08-22T11:00:00.010+02:00

Dzisiaj, na Zamku Chojnik po raz dwudziesty rozpocznie się i potrwa do jutra

Rycerski Turniej Kuszniczy O Złoty Bełt Chojnika

Organizatorem imprezy jest Bractwo Rycerskie Zamku Chojnik, w programie moc atrakcji:

Sobota (od godziny 10):

trening zawodników, strzelanie o „Złoty Bełt”, prezentacja zawodników, pokazy poszczególnych bractw, wielobój rycerski, średniowieczny ślub, turniej strzelecki o tytuł „Wielkiego Łowczego”, losowanie nagród dla publiczności, przedstawienie teatralne, o godz. 17.00 szturm na Zamek, inscenizacja bitwy o Chojnik.

Niedziela:

strzelanie o „Złoty Bełt”, prezentacja zawodników, strzelanie w turnieju „Wilhelma Tella, pokazy tańców dawnych, pasowanie rycerskie, pokazy poszczególnych bractw, finał strzelania o „Złoty Bełt”, spektakl teatralny, wręczenie nagród zwycięzcom, losowanie nagród dla publiczności

Tak było dwa lata temu...

Festiwal Teatrów Ulicznych w Jeleniej Górze

2009-08-08T18:10:00.006+02:00

Gdy miałam 11 lat, teatry uliczne mogłam oglądać z okna naszego mieszkania: aktorzy jeździli po całej Jeleniej Górze i okolicach, widać ich było na zabobrzańskich podwórkach, a impreza trwała niemal cały miesiąc. Wczoraj rozpoczął się XXVII Międzynarodowy Festiwal Teatrów Ulicznych – spektakle odbywają się wyłącznie na rynku, zwanym Placem Ratuszowym, a oglądać je będziemy do niedzieli.

Na początku wystąpił teatr z Sankt Petersburga - Wędrujące Lalki Pana Pejo, aktorzy zaprezentowali spektakl „Mignone” („Ślicznotka”), którego bohaterką jest poszukująca miłości i sensu życia nastolatka – brzydula.

Potem Teatr Akt z Warszawy pokazał humorystyczną opowieść o odnajdywaniu radości życia w prozaicznych zdarzeniach dnia codziennego pt „Płonące laski cztery”.

Dzisiaj i jutro zobaczymy jeszcze:

Teatr Wagabunda z Krakowa („Port magiczny”)
Teatr Karnaval z Ukrainy („Fantazje clownów”)
Teatr Voskresinnia z Ukrainy („Wiśniowy sad”)
Kompania Teatr z Lublina („Czerwony kapturek”)
Compagnie du Mirador z Francji („Isseo")
Los Gingers z Hiszpanii („Perlaks y plumas”)
Oplas Teatro z Włoch („Ombre”)

Aquapark w Karpaczu

2009-08-02T17:41:00.007+02:00

Nareszcie mieszkańcy Karpacza i okolic oraz turyści odwiedzający nasz piękny region mają gdzie zasmakować w wodnych szaleństwach. 19.06.2009r. w Karpaczu przy hotelu Sandra Spa otwarto aquapark. W lipcu byłam tam dwukrotnie z moimi podopiecznymi i mam mieszane uczucia. Pierwsze wrażenie: SUPER! Dwudziestopięciometrowy basen pływacki, sztuczna fala, sztuczna rzeka, 4 rynny zjazdowe (w tym „cebula” lub, jak kto woli, "wirujący bąk"), basen z gorącą wodą ze stanowiskami do masażu -jacuzzi, sauna "Bania" oraz "wodna dżungla" dla maluchów: robią wrażenie! Dzieci były zachwycone i bezpieczne (czuwało nad nami kilku ratowników), wszyscy świetnie się bawiliśmy. Ale... Jest kilka rzeczy, które wymagają dopracowania: w niektórych miejscach (np. przy jacuzzi, na schodach prowadzących do wlotów rynn i w toaletach) należałoby lepiej zadbać o czystość! W recepcji basenowej obsługa jest niekompetentna, a ściślej mówiąc: nie zna obowiązującego w aquaparku cennika (!). Ostatnia rzecz - chaos w szatniach spowodowany zbyt małą ilością przebieralni (tylko dwie) i suszarek do włosów, co w sytuacji, kiedy wszyscy spieszą się, aby na czas oddać czipy jest dość uciążliwe (za każdą minutę spóźnienia doliczna jest kara w wysokości 45 groszy).
Cennik kompleksu basenowego obowiązujący 19.07.2009:

Dodam, że bilet grupowy na dwie godziny (od 10 do 12) kosztował nas 35 zł od osoby (!), czyli drożej niż indywidualny. Musiałam się nieźle nagimnastykować, aby zwrócono nam pieniądze.

Kajakiem na Perłę Zachodu

2009-05-03T17:59:00.013+02:00

Wędrówka Borowym Jarem, a zwłaszcza drogą wzdłuż prawego brzegu Bobru - alternatywa dla przeważnie zatłoczonej drogi rowerowej po stronie lewej - zawsze dostarczała mi sporo wrażeń. Kręta, wąska, miejscami prowadząca nad urwiskiem ścieżka uczęszczana jest głównie przez wędkarzy. Sporo tu malowniczych zakątków i spokojnych przystani - łatwo dostępnych zatoczek otoczonych granitowymi głazami, na których można przysiąść i kontemplować piękno przyrody, a w upalny dzień (np. taki jak wczoraj) pomoczyć nogi - nasza Frodka wykąpała się cała... Jeszcze do niedawna te zaciszne miejsca przypominały wysypiska śmieci: części wyposażenia kuchni i łazienek, plastikowe butelki, puszki, części garderoby i niewyobrażalne ilości reklamówek smętnie zwisających z przybrzeżnych krzewów i drzew – przerażający widok! Dziś jest nieomal czysto! Na rzece pojawili się nawet kajakarze: spotkaliśmy grupę studentów Politechniki Śląskiej. Wytrwale pokonywali trudną na tym odcinku trasę, co rusz zawisając na podwodnych „rafach” tworzonych przez liczne kamienie.
Cieszę się, że „nasza” rzeka znowu pełni funkcje rekreacyjne; i choć ciągle jeszcze jest wiele do zrobienia (a właściwie do odtworzenia – brakuje kładek, po których zostały tylko filary, ścieżkę tarasują powalone przez wiatr i nieuprzątnięte drzewa), to wycieczka przełomem Bobru znowu sprawia wielką przyjemność.
W XIX w. jeleniogórski kronikarz J.K Herbst napisał:
„W tych czasach, gdy Jelenia Góra pozbawiona była jakichkolwiek miejsc rozrywek i publicznych promenad, gdy nie myślano nawet o Wzgórzu Kościuszki, okolica ta [przełom Bobru – dopisek mój] nawiedzana była przez miłośników natury często, zbudowano tu nawet publicznie dostępne miejsca na piknik. Sposób, w jaki wówczas się bawiono, opisuje doskonale ówczesny wicedyrektor szkoły, Daniel Stoppe, we wstępie do swoich wierszy pod tytułem „Parnas im Sattler” [„Parnas na Siodle”],: „Przy pięknej pogodzie spotkać można niekiedy trzecią część tutejszych mieszkańców w tym górzystym lesie. Tu rozłożyło się niewielkie towarzystwo dwóch, trzech, może czterech osób, przy niewielkim ognisku podsycanym świeżymi szyszkami; w innym miejscu siedzą inni przy podobnym ognisku. Wszędzie widać unoszący się pomiędzy strzelistymi świerkami dym. Od czasu do czasu spotyka się miłych ludzi i dobrych przyjaciół, z którymi wśród zieleni można wypalić fajkę tytoniu. Obcy, który po raz pierwszy tu przybędzie, winien traktować Siodło jak publiczną kawiarnie, w której wykształceni i niewykształceni spotykają się w łączących się i rozchodzących grupach i już to siedząc pod dającymi cień drzewami, już to spacerując wzdłuż zielonego brzegu rzeki, rozmawiają ze sobą i żartują. Gdy ktoś jednak woli samotność, znajdzie tu dość miejsca, by w spokoju oddać się własnym rozmyślaniom. Ta wesoła okolica ma w sobie niezwykły czar. Szczególne wrażenie robi szum przepływającej w głębi rzeki. Wyżej zasłuchać się można w przepiękny śpiew ptaków leśnych, które niczym latające flety dźwięczą w całym lesie. Tu można zaczerpnąć świeżego powietrza, niezbędnego poezji. Gdy mam oto recytować nowe wiersze, a brak mi ku temu ochoty, mogę jedynie przyjść tu, a wówczas wszystko udaje się jak po maśle”.

Kronika miasta Jelenia Góra na Śląsku do roku 1848

Kajakarze na Bobrze

Piknik

Ścieżka na Perłę Zachodu (po prawej stronie rzeki)

Bóbr

Niedawno wyremontowana elektrownia wodna Bobrowice III

Stan sprzed remontu

Przepływowa elektrownia wodna Bobrowice III jest pierwszą od strony Jeleniej Góry elektrownią na rzece Bóbr. Obiekt ten był kiedyś jedną z dwóch siłowni energetycznych przedwojennej fabryki papieru. Podczas drugiej wojny światowej siłownie uległy zniszczeniu i dopiero w latach 1953 – 1954 odbudowano jedną z nich. Obecnie jest to elektrownia zautomatyzowana, zdalnie sterowana z elektrowni wodnej Bobrowice I. Na wyposażeniu elektrowni znajduje się turbina Francisa produkcji Gotha, a także generator asynchroniczny z 1953 roku produkcji M-1 Polska.

Jezioro Modre

Mostek na jeziorze. W tle Perła Zachodu (Turmsteinbaude)

Śmigus-dyngus w ruinach Zamku Księcia Henryka

2009-04-15T08:45:00.012+02:00

Jak przystało na święta, a zwłaszcza na Wielkanoc wstaliśmy z kurami i wraz z naszą dzielną Frodką wyruszyliśmy na włóczęgę - w końcu dyngus po słowiańsku nazywał się włóczebny (patrz Wikipedia). Wybraliśmy niezbyt wymagającą, choć długą trasę ze Staniszowa przez Grodną, Sosnówkę, Głębock, Czerwony Dworek do Mysłakowic.

Widok na Witoszę.

Kąpiele błotne Frodki.

Młode buczki na Grodnej

Tak wyglądał zameczek za czasów swojej świetności...

...a tak wygląda dzisiaj (A.D. 2009)

Zameczek myśliwski ks. Henryka (Heinrichsburg) na górze Grodna (506 m npm) został wybudowany w 1806r. i wraz ze wzniesieniem stanowił część parku krajobrazowego, którego punktem centralnym był staniszowski pałac. Zgodnie z obowiązującą wówczas modą nadano mu kształt romantycznej ruiny. Znajdowała się tam wieża widokowa i sala rycerska. Obiekt popadł w ruinę po 1918r. do dziś zachowały się ściany obwodowe i wieża.

Panoramy z okien zamkowych

Ławeczka wspomnień

Zbiornik Sosnówka i panorama Karkonoszy.

Budowa zbiornika Sosnówka trwała, z przerwami, 15 lat (początek w 1986 r.), powstał on na skutek przegrodzenia doliny potoku Czerwonka oraz potoków Sośniak, Sosnówka i rzeki Podgórnej. Zbiornik zamyka zapora o długości ok. 1,5 km i maksymalnej wysokości 19 metrów. Powierzchnia lustra wody wynosi 180 ha, a maksymalna pojemność – 14 mln m³. Budowa kosztowała ok. 66 mln zł., napełnianie rozpoczęto 10.05.2001 r. Zbiornik „Sosnówka” jest rezerwuarem wody pitnej dla aglomeracji jeleniogórskiej i powinien zabezpieczyć jej potrzeby na najbliższe kilkadziesiąt lat. Woda, którą gromadzi, pochodzi z terenu Karkonoszy i ma pierwszą klasę czystości. Zbiornik obok retencji wody pitnej, pełni także funkcje przeciwpowodziowe.

Sosnówka Dolna.

Sosnówka położona jest na pograniczu Kotliny Jeleniogórskiej i Pogórza Karkonoszy, powstała w końcu XII wieku przy Starej Babiej Ścieżce u wylotu Pogańskiej Doliny, przy jednym z najstarszych przejść do Czech wiodących koło Dobrego Źródła pod Grabowcem (784 m n.p.m.) - pradawnego miejsca kultu. W XVIII wieku wioska stała się osadą tkaczy - słynęła z wyrobu woali, bielizny stołowej i adamaszku. Jako letnisko znana jest od początku XIX wieku.

Pokochać Husky. Zabawy z Mistrzami Świata

2009-04-05T10:14:00.007+02:00

.......

Mistrzowie Świata i Europy, panowie Taygin, Goldie oraz ich właścicielka i trenerka, Lucyna Żywicka, złożyli wizytę w naszym ośrodku i zaprezentowali swoje umiejętności. Wspomniani „panowie” to dwa psy rasy Siberian Husky, jeden o umaszczeniu sobolowym a drugi – szarym. Lucyna natomiast jest członkiem narodowej reprezentacji Polskiego Związku Sportu Psich Zaprzęgów i naszą koleżanką – wychowawczynią w DWDz i PZ. W spotkaniu wzięli udział gimnazjaliści ze Szczecina. Po krótkim wprowadzeniu: projekcji filmu z Mistrzostw Świata (Szwecja 2008), zapoznaniu z dyscyplinami, w których startują goście (skijoring i pulka), pokazie uprzęży i pogadance na temat bezpieczeństwa przyszedł czas na zabawę. Zapinanie uprzęży, nauka komend i okrzyków motywujących psy do biegu nie sprawiły nikomu trudności, gorzej było z bieganiem – jedni nie nadążali, inni wyprzedzali – ciężko się było zgrać, …ale co tam i tak wszyscy się dobrze bawili! Było dużo śmiechu, „ochów” i „achów” nad psią urodą i charakterami, – bo co tu dużo mówić czteroletni, opanowany Taygin i dwuletni, zawsze skory do zabawy i pieszczot Goldie podbiły serca dzieciaków.

Pałac Łomnica

2009-01-10T19:52:00.010+01:00

.............

Zdjęcie z galerii zamieszczonej na stronie internetowej Pałacu Łomnica

Początki zamku w Dolnej Łomnicy są nieznane. Prawdopodobnie istniała w tym miejscu wcześniejsza budowla z okresu renesansu. W 1650 r. pałac kupił cesarsko-austriacki podpułkownik Matthias de Thomagnini, on też w 1720 roku zlecił rozbudowę pałacu w stylu barokowym – przypuszczalnym architektem był mistrz budowlany z Revalu (dzisiejszy Tallin), Martin Frantz, projektant Kościoła Łaski w Jeleniej Górze. Od 1738 r. właścicielem majątku był bogaty kupiec lniany z Jeleniej Góry, Christian Mentzel,jego syn Christian Gottfried przeprowadził renowację obiektu, wybudował w sąsiedztwie dwór zwany „Domem Wdów” i założył dostępny dla publiczności park. W rękach rodziny Mentzel posiadłość znajdowała się do 1809 r., kiedy to nabył ją baron Moritz von Roth. Od jego spadkobierców, w 1835 r. pałac odkupił pruski ambasador na dworze sycylijskim Carl Gustav Ernst von Küster, on też zlecił Albertowi Tollbergowi (uczniowi Karla Friedricha Schinkela) przebudowę rezydencji w modnym wówczas stylu biedermeierowskim. Aż do 1945 roku pałac pozostawał własnością rodziny von Küster. Po wojnie w tzw. dużym pałacu umieszczono szkołę, a w „Domu Wdów” do połowy lat dziewięćdziesiątych mieściły się biura Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Zaniedbywany park zmieniał się z wolna w wysypisko śmieci, skład gruzu i odpadów budowlanych. W końcu lat siedemdziesiątych z uwagi na zły stan techniczny budynku szkołę przeniesiono. Od roku 1980 duży pałac popadał w ruinę. Zawalił się dach i stropy. Po roku 1989, kiedy stało się możliwe nabywanie tego typu obiektów przez osoby fizyczne, duży pałac kupiła polsko-niemiecka wspólnota właścicieli, w której mniejszościowe udziały miał wnuk ostatniej niemieckiej właścicielki Constanze von Küster, Ullrich wraz z małżonką. „Dom Wdów” stał się ich własnością trzy lata później. Natychmiast po zakupie przeprowadzono pierwsze prace zabezpieczające, rozpoczęto rekonstrukcję zdziczałego parku. Obecnie w „Domu Wdów” znajduje się przytulny, stylowy hotel i restauracja, duży pałac jest nadal remontowany, ale w przywróconych już do dawnego blasku pomieszczeniach na parterze odbywają się liczne imprezy kulturalne i uroczyste okazjonalne przyjęcia. Urządzono tu bibliotekę; od maja 2004 w górnych salach podziwiać można stałą, multimedialną wystawę pt. „Dolina Zamków i Ogrodów. Kotlina Jeleniogórska – wspólne dziedzictwo”, obrazującą historię Kotliny Jeleniogórskiej w okresie, kiedy spotykała się tu europejska arystokracja.
Pałac Łomnica jest prężnie działającym centrum kulturalnym, swoje siedziby mają w nim organizacje, których nadrzędnym, wspólnym celem jest zachowanie i pielęgnacja śląskiego krajobrazu kulturowego, a także wspieranie działań miejscowych i ponadregionalnych instytucji, które o ten krajobraz dbają, są to: Stowarzyszenie Pielęgnacji Kultury i Sztuki Śląskiej, Centrum Kulturalne w Łomnicy oraz Fundacja Rozwoju Krajobrazu Kulturowego Dominium Łomnica. Efektem ich działalności są organizowane tu seminaria, konferencje poświęcone historii, historii sztuki i szeroko pojętej ochronie zabytków, a także ciekawe, chętnie odwiedzane przez turystów i mieszkańców regionu jarmarki, festyny i wystawy. Wiosną 2007 r., dzięki hojnej dotacji Niemieckiej Fundacji Federalnej Środowiska (Deutsche Bundesstiftung Umwelt - DBU), rozpoczęto odbudowę folwarku Dominium Łomnicy, i już we wrześniu tego samego roku został on częściowo udostępniony dla zwiedzających – prezentowana jest w nim trójjęzyczna wystawa przedstawiająca historię dworów szlacheckich w Kotlinie Jeleniogórskiej i Pogórza Sudeckiego pt. „Na tyłach dworu”. Z myślą o najmłodszych turystach, w lipcu 2008r. wystawa została wzbogacona o interesujące tablice z zagadkami i grami angażującymi zmysły powonienia i dotyku.
Ciekawym pomysłem jest polsko-niemiecki projekt młodzieżowy Stowarzyszenia Pielęgnacji Kultury i Sztuki Śląska oraz Stowarzyszenia Sympatyków Gminy Mysłakowice pt.„Budujemy wspólne drogi”, mający na celu rozwój sieci szlaków turystycznych wokół Łomnicy. Dzięki wspólnym działaniom, w czerwcu 2008 r. udało się otworzyć siedmiokilometrową Łomnicką Ścieżkę Spacerową, która wiedzie przez krajobrazowo szczególnie urokliwy obszar pól, łąk i lasów okolic Łomnicy.
Obecnie w Pałacu Łomnica trwają prace nad odbudową przewiezionego z Rząśnika (25 km od Jeleniej Góry) kościoła ewangelickiego - jednego z ostatnich zachowanych domów modlitwy o konstrukcji szachulcowej na Śląsku.
Po tym, jak rok temu zawaliła się więźba dachowa, budynek został przeznaczony do rozbiórki. Jednak w Łomnicy istnieje możliwość wykorzystania go jako ekumenicznego Domu Bożego mającego pełnić też funkcje muzeum oraz miejsca spotkań, w oparciu o istniejącą infrastrukturę działającego Centrum Kultury Dużego Pałacu, muzealnego folwarku i restauracji z hotelem w Pałacu Wdowy.

Papierowe dekoracje

2008-12-21T22:19:00.008+01:00

Świąteczno-zimowych dekoracji ciąg dalszy... Dziś przedstawiam łosia (w zależności od kształtu rogów może być renifer) i bałwanka. Przy użyciu gotowych szablonów, ich wykonanie zajmuje niecałą godzinkę.

Potrzebne będą: kartki z bloku technicznego w kolorze brązowym (jasny i ciemny), czerwonym i białym, taśma obustronnie klejąca lub klej, nożyczki, ołówek i czarny cienkopis.

SZABLON

Harmonijkę, do której przyczepione są główki wykonuje się z dwóch jednakowej szerokości i długości pasków papieru:
1.
2.
3.
4.
5.

Początek zimy

2008-12-21T16:54:00.003+01:00

Dziś, dokładnie o godzinie 13.04 Słońce znalazło się w tak zwanym punkcie przesilenia zimowego - rozpoczęła się astronomiczna zima. Biała pora roku potrwa 89 dni - do 20 marca do godziny 12:43 czasu polskiego, kiedy oficjalnie rozpocznie się astronomiczna wiosna. Dzisiaj również mamy najkrótszy dzień w roku, w leżącej na Pomorzu Jastrzębiej Górze, trwał on zaledwie 7 godzin i 7 minut (najkrócej w całej Polsce).
Więcej informacji na ten temat: http://www.twojapogoda.pl/

Papierowe gwiazdki

2008-12-11T17:40:00.009+01:00

Jak co roku o tej porze ogarną mnie szał tworzenia świąteczno-zimowych ozdób. Poszperałam tu i ówdzie, odkurzyłam stare szablony i wybrałam kilka prostych ozdóbek. Na początek papierowe gwiazdki.

3-D Snow Flakes, Ideal For Decoration - Awesome video clips here

Sposób wykonania

Sposób wykonania

Sposób wykonania

Witosza

2008-10-29T13:21:00.015+01:00

Korzystając z pięknej pogody, wybrałam się w minioną sobotę w niezwykle malownicze miejsce w okolicy Jeleniej Góry – na Witoszę.
Niepozorna na pierwszy rzut oka górka (484 m n.p.m.) wznosząca się w środkowej części Staniszowa pełna jest urokliwych i tajemniczych zakątków, mogących z powodzeniem stanowić tło dla przygód baśniowych bohaterów czy też scenerię do filmów fantasy. Prowadzi na nią żółty szlak turystyczny, z którym, po części, pokrywa się ścieżka przyrodnicza „Wzgórza Łomnickie”, wytyczona przez Zachodniosudeckie Towarzystwo Przyrodnicze. Do szczególnych osobliwości Witoszy należą jaskinie, jest ich tu kilka: Skalna Komora, Ucho Igielne, Skalna Uliczka i – najciekawsza – Pustelnia, zwana też Jaskinią Rischmanna. Tu swoje proroctwa wygłaszał żyjący na przełomie XVI i XVII wieku legendarny „Latający Prorok” Hans Rischmann (świadkowie jego działalności zapewniali, że w czasie wizji potrafił on lewitować).
Około 1790 r. Witosza znalazła się w obrębie pięknego parku krajobrazowego stworzonego na polecenie właściciela staniszowskiego pałacu, księcia Heinricha XXXVIII von Reußa, i stała się lubianym celem wycieczek. Na potrzeby tłumnie przybywających tu gości (park, z wyjątkiem części bezpośrednio przylegającej do pałacu, był otwarty dla publiczności) zbudowano schody, stworzono wygodne ścieżki, tarasy widokowe, ustawiono ławki. O popularności tego miejsca świadczyć mogą liczne ryciny i zapiski z pamiętników podróży. Rozalia Saulson, autorka pierwszego polskiego przewodnika po Karkonoszach „Warmbrunn i okolice jego... Przewodnik po Cieplicach Śląskich Zdroju i Karkonoszach z 1850 r.” tak wspomina swój pobyt na Witoszy:
"(...) na szczególniejszą zasługuje uwagę tak zwana grota Ryszmana proroka siedemnastego wieku, który w niej przyszłość trzech następnych wieków przepowiadał.
Hans Ryszman podług pisemka w r. 1630 wydanego, urodził się we wsi Łomnicy, i w r. 1617, gdy skończył lat dwadzieścia siedem, oniemiał na dziewięć tygodni, poczem odzyskawszy mowę, rozpoczął prorocki swój zawód, i tak odtąd życie jego dzieliło się na niemość zupełną i natchnienia. Lud okoliczny schodził się słuchać przepowiedni jego poprzedzonych krzykiem i konwulsjami."
Bawiąca w 1816 roku na kuracji w Cieplicach księżna Izabela Fleming-Czartoryska pozostawiła w swoim pamiętniku "Dyliżansem po Śląsku" opis wędrówek, m.in. właśnie do Staniszowa.
".... Przyroda tu piękna, położenie zachwycające. Nic nie zostało zepsute i wszystko, co jest dziełem ręki ludzkiej, zdaje się być dziełem Natury. (...) Właściciel upiększył miejsce uroczymi parkami w angielskim guście przyciągając nie tylko wielu mieszkańców przyległych okolic, ale rekompensując szczególnie kuracjuszom z Cieplic to, czego brak odczuwali w okolicach kurortu. (...)"

Witosza w Staniszowie, miedzioryt, autor: Johann Gotlob Endler, ok 1803r.

"Jaskinia Rischmanna", miedzioryt, autor: Friedrich August Tittel

W latach 1899-90 grupa prywatnych osób z Jeleniej Góry zainicjowała budowę pomnika Bismarcka w Staniszowie, na jego lokalizację wybrano Witoszę. Projekt sporządził rzeźbiarz i architekt Alfred Daehmel z Jeleniej Góry (autor projektu budynku Teatru Jeleniogórskiego). 29 września 1901 r nastąpiło uroczyste odsłonięcie wieży, jej cokół ostał się do dzisiaj. Jednak to nie on przyciąga na szczyt Witoszy. Punktem kulminacyjnym spaceru jest roztaczający się z tarasu piękny, zapierający dech w piersi widok na Staniszów, Karkonosze, Góry Kaczawskie i Kotlinę Jeleniogórską. Dla niego warto tu przyjść!

View Larger Map

Cyrkland wita was!

2008-08-19T12:11:00.011+02:00

Uwaga, gong!

I jeszcze raz!

Przyjechał cyrk

Cyrk wita Was!

Majka Jeżowska - Cyrk wita was

Cyrk przyjechał i już tak zostało! W Miłkowie, wsi położonej niedaleko Jeleniej Góry warto odwiedzić gospodarstwo agroturystyczne "Arena" i skorzystać z jego nietypowej oferty: w olbrzymim, kolorowym – prawdziwie cyrkowym namiocie odbywają się prawdziwie cyrkowe przedstawienia. Artyści: iluzjonista, ekwilibrysta, żongler, szczudlarz, clownw oraz tancerze zadziwiają swoimi sztuczkami i akrobatycznymi popisami. W czasie, kiedy wraz z grupą dzieci odwiedziłam to miejsce gościli tu młodzi adepci szkółki akrobatycznej ze Wschowy, ich występ był jednym z elementów programu i zrobił na nas olbrzymie wrażenie.

Po programie artystycznym odbyły się warsztaty: żonglowanie, akrobatyka, hula-hop, a potem przyszedł czas na spotkanie z tygrysem bengalskim Rutą, bardzo towarzyskim i upartym (!) osiołkiem o imieniu Knypek, wielbłądem Chesterem, koniem Niną, kangurami (Skipy i Różynka) i pytonem tygrysim (bezimienny). Dzieciaki mogły także pojeździć na kładach, poskakać na batucie a po tych wszystkich szaleństwach zjeść pyszną pizzę i wypić herbatę (w cenie karnetu). W Cyrklandzie spędziliśmy kilka godzin i nie nudziliśmy się nawet przez chwilę, było ciekawie i wesoło. Głęboki ukłon i gromkie hip, hip hurra w stronę gospodarzy!

Zamek Śląskich Legend – po raz drugi

2008-08-11T09:32:00.004+02:00

Tym razem do Zamku Śląskich Legend wybrałam się z grupą dzieci. Wykupiliśmy pełny pakiet tzn. zwiedzanie zamku, warsztaty w pracowniach litografii i ceramiki oraz ognisko z pieczeniem kiełbasy w gospodarstwie agroturystycznym. Na dziedzińcu przywitał nas wystrojony w kolorowy kubrak kasztelan, on też udzielił nam kilku wskazówek dotyczących animacji lalek, potem weszliśmy do środka i zaczęła się zabawa: dzieci były zachwycone! Wzięcie czynnego udziału w tym oryginalnym spektaklu okazało się ogromnym przeżyciem. Po emocjach w zamku przyszedł czas na warsztaty. Zajął się nami sam Mistrz – Dariusz Miliński. Z jego pomocą dzieciaki odbijały litografie oraz lepiły gliniane naczynia.

Zwieńczeniem imprezy było grilowanie w gospodarstwie agroturystycznym oddalonym o 5 minut jazdy. Zanim jednak zasiedliśmy do uczty składającej się z kiełbasek z rusztu i przywiezionego ze sobą suchego prowiantu, mieliśmy możliwość zaprzyjaźnienia się z lamą, strusiami, owcami i królikami – mieszkańcami gospodarstwa.

Dzieci mogły robić nieomal wszystko, z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa, nad czym czuwali dyskretnie gospodarze. Nikt nie krzyczał i nie upominał z byle powodu. Wyjechaliśmy zadowoleni i pełni wrażeń. Impreza okazała się strzałem w dziesiątkę!

Zamek Bolczów

2008-07-01T19:23:00.015+02:00

Bolczów na starej rycinie

W Rudawach Janowickich, na granitowej górze (561 m n.p.m.) wznoszącej się nad Janowicami Wielkimi znajdują się malownicze i chętnie odwiedzane ruiny Zamku Bolczów (niem.: Bolzenschloss). Kamienny zamek wznieśli przed 1375 r. książęta jaworscy. Później stanowił on własność rycerską. Po zniszczeniach podczas wojen husyckich w 1423 r. był kilkakrotnie przebudowywany, powiększany, zyskał fortyfikacje bastejowe, barbakan i suchą fosę. W czasach wojny trzydziestoletniej zamek był wielokrotnie oblegany, stanowił także schronienie dla mieszkańców pobliskich wiosek, uciekających przed ciągnącymi nieustannie wojskami. W roku 1645 zdobyli go Szwedzi, w tym samym roku padł pastwą płomieni. Zrujnowanego zamku nie odbudowano, odrestaurowano jednak pojedyncze fragmenty murów, zabezpieczając je i tworząc punkty widokowe. Bolczów, podobnie jak Zamek Chojnik, stał się słynną atrakcją turystyczną, zwiedzał go m. in. król pruski Fryderyk Wilhelm III wraz z małżonką hrabiną Augustą von Harrach i cesarzową rosyjską Aleksandrą oraz przyszły cesarz Niemiec Wilhelm I. W roku 1848 na starych murach powstał dom w stylu szwajcarskim. Pierwotnie mieściła się w nim gospoda oraz mieszkanie kasztelana, pod koniec XIX wieku przy murze zamykającym dziedziniec zamku górnego zbudowano małe schronisko turystyczne. Po 1945 roku schronisko przestało funkcjonować, a pozbawiony dozoru obiekt zaczął popadać w ruinę. Dopiero w 1965 roku przeprowadzono prace zabezpieczające, usunięto zbędne drzewa, oczyszczono koronę murów i wykonano nowy most i bramę.

Zamek Bolczów na starych rycinach i pocztówkach

Zamek Bolczów - wejście, rycina Ebnera

Zamek Bolczów, wewnętrzny dziedziniec; pocztówka z początku XIX w

Zamek Bolczów, wewnętrzny dziedziniec; pocztówka z początku XIX w

Zamek Bolczów dziś

Zamek Śląskich Legend

2008-06-18T17:48:00.018+02:00

Pławna miejsce magiczne!
A to wszystko za sprawą niezwykłej wyobraźni artysty Dariusza Milińskiego, który uczynił namacalnym fantastyczny świat baśni i legend. W wymyślonym przez niego zamku bohaterowie legend śląskich ożywają, a zwiedzający przez pół godziny uczestniczą w niesamowitym spektaklu, który poniekąd sami reżyserują pociągając za odpowiednie sznurki...

Po wyjściu z zamku atrakcji ciąg dalszy: bajkowe rzeźby, warsztat litografii, ceramiki oraz kuźnia, a po drugiej stronie ulicy galeria prac artysty i niewielka kawiarenka.

Festyn z okazji Dnia Dziecka

2008-06-06T21:07:00.005+02:00

Oj działo się! działo!
3 czerwca zorganizowałyśmy z koleżanką festyn z okazji Dnia Dziecka. Byli Ratownicy z Karkonoskiej Grupy GOPR, policjanci ze wspaniałym psem Rymsem, wiedźmy walońskie i sam władca gór - Karkonosz, ale przede wszystkim było dużo uśmiechniętych i zadowolonych dzieci, które z wypiekami na buziach (nie tylko z powodu upału) brały udział w ciekawych konkursach, zawodach sportowych i pokazach.

Pies Ryms i Karkonosz w roli pozoranta

Konkursy u Pani Danusi

Konkurs "Rozśmiesz Karkonosza"

"Zbijak"

Płukanie złota (na tym stanowisku rządziła Wiedźma Walońska)

"Zaplatanie brody Karkonoszowi" (jedna z konkurencji w rekreacyjnym torze przeszkód: "Ścieżka Karkonosza")

Zbieranie rzep dla ukochanej Karkonosza ("Ścieżka Karkonosza")

"Wielkie pranie na leśnej polanie" ("Ścieżka Karkonosza")

Władca gór - Karkonosz

Wodospad Kamieńczyka

2008-05-06T19:06:00.008+02:00

Tam gdzie nas nogi niosą...

Wodospad Kamieńczyka (846 m n.p.m., niem. Zackelfall) jest najwyższym wodospadem w polskich Sudetach. Spada trzema kaskadami z wysokości 27 m. Za środkową kaskadą znajduje się wykuta przez Walończyków grota zwana Złotą Jamą (znajdowano tu ametysty i pegmatyty). Przed II wojną światową Wodospad Kamieńczyka posiadał status pomnika przyrody, obecnie jest to teren ochrony ścisłej, wchodzący w skład Karkonoskiego Parku Narodowego. Poniżej wodospadu znajduje się stumetrowy kanion Kamieńczyka. Jego Szerokość przy wodospadzie wynosi około 15 m, a niżej zwęża się do niecałych 4 metrów. Ściany mają wysokość do 35 metrów. Wodospad Kamieńczyka od dawna był celem pieszych wędrówek, jednak dostęp do niego był trudny. Przewodniczący Towarzystwa Karkonoskiego (Riesengebirgsverein RGV) doktor Hugo Seydel wspomina: "Pamiętam, że gdy po raz pierwszy udałem się tam w 1858 r., do wąwozu schodziłem od schroniska Schronisko Kamieńczyk po jednej lub dwóch długich drabinach; drabiny były przymocowane pionowo do ściany skalnej. Należało wykazać się pewną dozą sprawności fizycznej, by zejść, a następnie wspiąć się po owych drabinach. Później zejście zostało ułatwione dzięki wykutym w skale kilku stopniom. Gdy w 1888 r. przejąłem obowiązki związane z budową szlaków turystycznych, postanowiłem wprowadzić w życie plan udostępnienia Wąwozu Kamieńczyka.[...] Zarząd Główny zajął się tą sprawą podczas posiedzeń w dn. 21 stycznia i 5 kwietnia 1889 r.; wiosną 1889 r. urząd kameralny wydał zezwolenie na budowę drogi, taką samą decyzję podjęło Zgromadzenie Ogólne Towarzystwa Karkonoskiego w Lubaniu 11 czerwca 1889 r. Rozpoczęto ciężkie prace budowlane przy 400-metrowym odgałęzieniu od Kaiser-Friedrich-Weg (szlak czerwony ze Szklarskiej Poręby Górnej) do wejścia do wąwozu, które zakończono w październiku 1899 r. Najtrudniejsza część przedsięwzięcia — poprowadzenie zejścia po ścianach wąwozu – nastąpiła w 1890 r. Największym wyzwaniem było wykucie w ścianach wąwozu otworów, w których umieścić należało 40 podpór konstrukcji żelaznej.[...] Wreszcie prace zostały ukończone, a monterzy z fabryki maszyn „Starke & Hoffmann” przystąpili do mocowania w ścianie podpór, umieszczenia na nich żelaznej konstrukcji i układania drewnianej nawierzchni zejścia. Montaż żelaznej konstrukcji rozpoczął się 12 maja 1890 r., a zakończył się 19 lipca 1890 r., całość miała długość około 100 m."

Wspomnienia doktora h. c. Seydela, wyd.: Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze, 2008 r.

W lipcu 2007 przy wodospadzie Kamieńczyka kręcono zdjęcia do opartego na książce C.S. Lewisa, amerykańskiego filmu pt. Opowieści z Narnii 2. Plener wodospadu w Szklarskiej Porębie ekipa filmowców wybrała spośród miejsc w czterech krajach Europy. Malowniczy karkonoski zakątek wygrał z Czechami, Słowenią i Włochami. Nakręcono tu trzy sceny.

Legenda o tragicznej śmierci rusałki i kamieńczyka

Legenda z książki pt. LEGENDY KARKONOSZY I OKOLIC autorstwa Urszuli i Aleksandra Wiącków. wyd: Wojewódzki Dom Kultury w Jeleniej Górze, 1984 r.

Dawno temu w poszukiwaniu złota przywędrowali z dalekich krajów frankońskich w Karkonosze i Góry Izerskie Walończycy. Odkryli oni licznie występujące tu szlachetne i półszlachetne kamienie. Przykład z nich wzięli inni. Niektórzy z tego zbieractwa kolorowych kamyków dorobili się niemałej fortuny, w pałacach mieszkali i bogate życie wiedli. Mieszkańcy podgórskich siół i osad nazywali się kamiennikami, lub kamieńczykami i sami też zaczęli próbować szczęścia. Żył w owym czasie w Szklarskiej Porębie pewien człowiek o imieniu Bronisz. Pracował ciężko jako drwal na utrzymanie matki i siebie. Od wiosny do pierwszych śniegów wycinał w pocie czoła drzewa w lesie, a że żyli oszczędnie, biedy z matką nie odczuwali, lecz i dobrobytu też nie znali. Któregoś dnia matka Bronisza się rozchorowała. Syn zmuszony był do pozostania w domu i opieki nad nią. Czynił to z miłością i bardzo troskliwie, gdy jednak bieda wcisnęła się po pewnym czasie do ich chaty i nie było już co do garnka włożyć, postanowił udać się w góry i szukać szlachetnych kamieni, które bogaci ludzie chętnie kupowali. Zabrał kilka kromek chleba, gomółkę sera, kilof, łopatę i powędrował przed świtaniem w Karkonosze. Ze wzrokiem utkwionym w ziemię szedł przez lasy, łąki i górskie bezdroża. Chodził korytami bystrych potoków, oglądając ich wypłukane brzegi, przeszukiwał szczeliny skalne i każde obsunięcie kamiennych zboczy. Dotarł w ten sposób aż do Łabskiego Szczytu, a potem jego południowym stokiem na prawie płaską łąkę, gdzie wytryskiwało źródło rzeki Łaby. Tu zaczął kopać w ziemi. Nie wiedział, że przyglądają mu się rusałki wodne z Łabskiego Źródła, płukające tam piasek źródlany. Było ich osiem, lecz żadna nie wiedziała, ani też nie domyślała się czego szuka ten młody człowiek. Z przyjemnością patrzyły na jego jasne włosy, opaloną słońcem twarz i na muskularną, zgrabną postać. Skryły się potem w wodzie i tylko jedna z nich, zwana przez siostry Łabudką, pozostała nad brzegiem nie mogąc oderwać oczu od Bronisza. Poczuła iż serce jej bije raźniej na jego widok oraz, że budzi się w niej nieznane dotychczas uczucie. Gdy przestał pracować i zaczął zbierać swe narzędzia wówczas ogarnął ją lęk, że nie zobaczy go już więcej. - Zostań ze mną - odezwała się nieśmiało - czuję, że gdy odejdziesz i nie zobaczę cię już więcej, serce me pęknie z bólu. Zwiędnę tak jak kwiaty górskie każdej jesieni. Podeszła bliżej, zarzuciła mu swe drobne, zgrabne ręce na szyję, całym ciałem przytuliła się do niego, a usta przycisnęła do jego warg. Młody drwal objął rusałkę mocnymi ramionami, ucałował, a potem wyjaśnił jej cel swego pobytu w tym miejscu i poszukiwań. Powiedział również, że nie może pozostać z nią przy Łabskim Źródle, bo po to został kamieńczykiem, by uzyskać pieniądze na leczenie swej matki. Obiecał jednak, że wkrótce wróci, by zostać z nią na zawsze, gdy matka będzie już zdrowa i gdy zapewni jej spokojne i dostatnie życie aż do śmierci. Łabudka oddała mu wtedy cały swój skarb, składający się ze ślicznych kamieni szlachetnych, który miała ukryty pośród traw i krzaków kosówki, a potem całą noc rozmawiali o wspólnej przyszłości leżąc na pachnącej, miękkiej i chłodnej górskiej trawie. Następnego dnia Bronisz udał się do domu, obiecując swej ukochanej powrócić. Podał nawet dokładny termin, od którego będą już razem. Zakochana rusałka z niecierpliwością liczyła dni dzielące ją od spotkania z ukochanym. Potem liczyła już godziny, a w ostatnią noc przed określonym terminem nie mogła usnąć: Rozczarowała się jednak. Jej ukochany nie przybył. Zawiedziona i oszukana przestała biegać po Łabskiej Łące. Nie bawiła się już beztrosko ze swymi siostrami. Chodziła zasmucona, rozmyślała o swym kamieńczyku, czasami cichutko łkając. Któregoś dnia nie mogąc już dłużej znieść trapiącej ją tęsknoty, postanowiła zejść po północnym stoku Karkonoszy w dolinę nad Kamienną, gdzie spodziewała się odnaleźć Bronisza i gdzie chciała pozostać z nim na zawsze, skoro on przyjść do niej nie może. Siostry jej wpadły w rozpacz. Tłumaczyły, że rusałkom nie wolno schodzić poniżej terenu porośniętego iglastą kosówką, gdyż straci wtedy prawo powrotu do rodzinnego źródła i stanie się zwykłą, podatną na choroby, bóle i śmierć kobietą. Nic nie pomogło. Łabudka niezłomnie pozostawała przy swoim zamiarze. Pożegnała siostry i rodzinne źródło Łaby i udała się w stronę Szrenicy wąską, górską ścieżką, gdyż nią oddalił się jej ukochany. Szła ku północy, przez Halę Szrenicką pokrytą plamami ciemnozielonej kosówki i porośniętej rzadko karłowatymi świerkami. Przed pierwszymi drzewami wysokopiennego lasu stanęła i zaczęła oglądać wysokie, dostojnie spoglądające na nią potężne świerki. Była zdumiona ich ogromem i nieznanymi kształtami. Na wspomnienie przestrogi o wkroczeniu pomiędzy te grube, pokryte mchami pnie mocniej zabiła jej serce, lecz myśl o Broniszu była silniejsza. Zrobiła krok, potem następne i zaczęła biec ścieżką opadającą coraz bardziej stromo ku dolinie. Zatrzymała się dopiero nad kamiennym urwiskiem. Tu musiała schodzić wolno i ostrożnie. Wyszukiwała występy opierając o nie stopy i pomagając sobie rękoma. Wciskała się w wąskie szczeliny, lub łapała ostre krawędzie granitowych głazów. Schodzenie po stromej ścianie trwało dość długo, ale w pewnym momencie serce zabiło jej jakoś dziwnie mocno i jakiś wewnętrzny głos nakazał spojrzeć w dół. To, co dostrzegła zaparło jej dech w piersiach. Pod skalną ścianą urwiska leżały zwłoki ukochanego kamieńczyka. Leżały nieruchomo na kamiennych głazach, które odpadły od stoku w dół. Dostrzegła jego bladą, pokrwawioną twarz i szeroko rozwarte oczy patrzące w błękit nieba. Pojęła wtedy, że szedł do niej i spadł ze ściany wspinając się ku górze. Poczuła nagły, wzmagający się silny ból w piersi. Odruchowo położyła dłoń na bolącym miejscu. To nieopatrzne oderwanie palców od skały, której dotychczas się przytrzymywała, spowodowało, że zachwiała się, straciła równowagę i spadła w dół. W ostatniej sekundzie życia uświadomiła sobie, że będzie teraz na zawsze z ukochanym. Już następnego dnia dotarła do Łabskiego Źródła wieść o śmierci Łabudki i wtedy siedem zasmuconych tą wiadomością jej sióstr pobiegło na Halę Szrenicką. Usiadły powyżej granicy wysokopiennego lasu i szczerze zapłakały. Spadające łzy utworzyły siedem małych źródełek, które połączyły swe wody w jeden potok i potoczyły się w stronę, gdzie spoczywały zwłoki ich siostry i jej ukochanego, a następnie ścieżką wiodącą w stronę Szklarskiej Poręby. W miejscu gdzie ona się kończyła skalnym urwiskiem powstał wodospad. Potok ten istnieje do dziś i do dziś opowiada szumem swych wód o tragicznej miłości i śmierci dwojga zakochanych. Miejscowa ludność nazwała go niegdyś Ciekoniem, ale potem gdy dotarła do nich wieść o miłości Łabudki i Bronisza nadano mu nazwę Kamieńczyka. Rusałkom górskim z Łabskiego Źródła wolno jest od tego czasu schodzić aż do tego wodospadu i oglądać ciało Łabudki niewidoczne dla przechodzących tu ludzi, spoczywające w wodzie u stóp skalnego urwiska, przykryte kamieniami i piaskiem naniesionym z gór. Wolno im to jednak czynić tylko jeden raz w każdym stuleciu i tylko w dniu, gdy wielobarwna tęcza jednym swym końcem zanurzy się w wodzie u stóp wodospadu. Wtedy to nawet i ludzie mogą dostrzec siedem pięknych, delikatnych i wiotkich kobiet, które kąpią się w spływającej kaskadami po skale wodzie.

"Wodospad Kamieńczyka" Hermann Hendrich

Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej

2008-04-27T14:44:00.014+02:00

Tam gdzie nas nogi niosą...

Siedziba Karkonoskiego Centrum Edukacji Ekologicznej znajduje się w Szklarskiej Porębie w pobliżu dolnej stacji wyciągu krzesełkowego na Szrenicę. Jest to placówka koordynująca zadania Karkonoskiego Parku Narodowego w zakresie edukacji ekologicznej.
Urządzona z rozmachem ekspozycja "Wirtualne Karkonosze" interaktywnie pokazuje: kotły polodowcowe, torfowiska, faunę i florę, lasy, zjawiska przyrodnicze oraz wielostronny wpływ człowieka na góry. Duże wrażenie wywierają wielkoformatowe panoramy i dotykowa makieta Karkonoszy, a uzupełnieniem i tak bogatej już prezentacji jest film przybliżający zwiedzającym historię, kulturę oraz wspaniały świat przyrody ożywionej i nieożywionej polskiej i czeskiej strony Karkonoszy.

Do 30.05.2008 r. w KCEE obejrzeć można rysunki czeskiej artystki Renaty Oppeltovej.

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich

2008-04-23T09:41:00.007+02:00

Warto wiedzieć!
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia. Data ta wybrana została jako symboliczna dla literatury światowej. W tym dniu w roku 1616 zmarli Miguel de Cervantes, William Shakespeare i Inca Garcilaso de la Vega (przy czym datę śmierci Shakespeare’a podaje się według kalendarza juliańskiego, a pozostałych dwóch – według gregoriańskiego). Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy, np. Maurice’a Druona, Halldóra Laxnessa, Vladimira Nabokova, Josepa Pla i Manuela Mejía Vallejo. W Wielkiej Brytanii i Irlandii Światowy Dzień Książki wyjątkowo obchodzony jest w pierwszy czwartek marca, tak aby święto to wypadało w trakcie semestru szkolnego.

Pomysł organizacji święta zrodził się w Katalonii – w 1926 roku wystąpił z nim wydawca z Walencji, Vicente Clavel Andrés. Z początku planowano związać je z datą 7 października, domniemaną datą urodzin Cervantesa, lecz ze względu na niepewność z nią związaną, ostatecznie ustalono datę 23 kwietnia. W Hiszpanii Dzień Książki jest świętem oficjalnym już od roku 1930, a od 1964 – we wszystkich krajach hiszpańskojęzycznych.

23 kwietnia jest w Katalonii hucznie obchodzonym świętem narodowym, jako dzień jej patrona – Świętego Jerzego. Zgodnie z długą tradycją w Katalonii obdarowywano w ten dzień kobiety czerwonymi różami, mającymi symbolizować krew pokonanego przez św. Jerzego smoka. Później kobiety zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami z książek.
Tekst z Wikipedii.

Światowy Dzień Ziemi

2008-04-22T23:31:00.011+02:00

Warto wiedzieć!

Jako pierwszy z ideą obchodzonego na całym świecie Dnia Ziemi wystąpił w 1969 roku John McConnell na konferencji UNESCO dotyczącej środowiska naturalnego.
Pierwsze obchody Dnia Ziemi miały miejsce 22 kwietnia 1970 roku w USA.
Obchody Dnia Ziemi są apolityczne i dobrowolne.
Na całym świecie w organizację Dnia Ziemi włączają się tysiące organizacji społecznych, mediów, samorządów oraz przedstawicieli biznesu.
W roku 2008 Dzień Ziemi świętuje już ponad 200 mln osób w przeszło 140 krajach!
W tym roku Dzień Ziemi w Polsce Fundacja Nasza Ziemia poświęca różnorodnym aspektom ochrony środowiska.
Z okazji Dnia Ziemi w kwietniu i maju Fundacja Nasza Ziemia przygotowała szereg ekologicznych akcji, jeśli chcesz się zapoznać z programem kliknij tutaj

Spot edukacyjny kampanii "Oszczędzaj. Wyłączaj. Odzyskuj. Świeć przykładem!"

Krucze Skały

2008-04-18T11:13:00.016+02:00

Tam gdzie nas nogi niosą...

Krucze Skały (w Szklarskiej Porębie) znajdują się na wysokości 718 m n.p.m., na prawym brzegu rzeki Kamiennej (niedaleko zabudowań nieczynnej już huty szkła Julia). Tę okazałą grupę skalną tworzą potężne, osiągające do 30 m wysokości, granitowe baszty, funkcjonuje tu ośrodek sportów ekstremalnych - Szkoła Górska "Quasar". Pod czujnym okiem instruktora można uprawiać wspinaczkę skałkową, zjechać tyrolką, skoczyć na tzw. wahadle czy przejść nad przepaścią po mostach linowych. Z punktu widokowego doskonale widoczne są znajdujące się na drugim brzegu rzeki Krzywe Baszty (granitowa silnie pochylona grupa skalna o wysokości 18 m. W południowej ścianie znajduje się niewielka jaskinia powstała w wyniku eksploatacji złóż pegmatytów), dojrzeć można również Białe Skały zwane Skałkami Miłości.

O Trzech Schaffgotschach i Kruczych Skałach

Legenda z książki pt. LEGENDY KARKONOSZY I OKOLIC autorstwa Urszuli i Aleksandra Wiącków.
wyd: Wojewódzki Dom Kultury w Jeleniej Górze, 1984 r.

Któregoś dnia brodaty rycerz Schaffgotsch ze Starej Kamienicy koło Jeleniej Góry długo się zastanawiał jak zdobyć pieniądze na remont rodowego zamku. Chyliła się, bowiem już ku upadkowi ta stara budowla obronna pamiętająca czasy Bolesława Chrobrego, a nadana jeszcze w ubiegłym stuleciu protoplaście rodu Schaffgotschów przez księcia Bolka I, pana na Świdnicy i Książu. Rycerz wiedział, że jeśli nie ściągnie do swej siedziby kamieniarzy i murarzy, zamek przemieni się w ruinę, a on sam z małżonką i synami będzie musiał zamieszkać w jednej z kurnych chat na podzamczu.
Medytował w swej komnacie całe popołudnie. Nikogo do siebie nie dopuszczał i tylko służba słyszała jak stękał, sapał ze złości i co chwila walił kułakami w stół. Dopiero późnym wieczorem nakazał pachołkowi zawołać swych najstarszych synów.
Gdy przybyli pokornie ucałowali go w dłoń, Hans Ulrich Schaffgotsch milczał przez chwilę, potem spluną na kamienną podłogę i zaczął mówić.
- Źle jest z naszym rodowym zamkiem. By wydać za mąż waszą siostrę musiałem wiele złota dać jej w posagu i wesele wyprawić. Na was też wiele brzęczących monet wydałem i dlatego skarbiec nasz jest pusty. A złoto leży na drodze i tylko podnieść je trzeba!
Bąkną w odpowiedzi najstarszy syn, że nigdy leżącego na ziemi złota nie widział i że gdyby takowe zobaczył, to natychmiast kazałby swemu pachołkowi je podnieść i sobie wręczyć. Ojciec przerwał mu niecierpliwym ruchem ręki i palcem wskazał na okno.
- Tam jest złoto! Kupcy jeżdżący po drogach mają złoto! Musimy je zdobyć i naszą szkatułę nim wypełnić!
Młodzi Schaffgotschowie pojęli, o co ojcu sie rozchodzi i pobledli.
- To... nie po... rycersku – wyjąkał Hans Krzysztof.
-Mostowe i drogowe pobieramy od kupców by chronić ich... dodał młodszy Hans Wolfshelm.
- Durnie jesteście! Durnie! – krzyknął senior rodu. – Nic nie pojmujecie! Jak dawniej będziemy pobierać opłaty od kupców, a swoje zarobimy! Będziemy strzec szlaków przed zbójami tylko od porannego do wieczornego dzwonienia na Anioł Pański. Jeżeli ktoś napadnie na wozy w nocy, nie jest to naszą winą! Pojęliście?
Zrozumieli i od następnego dnia jeździli w trójkę p drodze wiodącej z Jeleniej Góry do Pragi, przez Góry Izerskie i czeską Jelemnicę. W dzień byli strażnikami, a wieczorem w krzakach się kryli i jak zbóje napadali na kupców.
Napadnięci przychodzili często do kasztelana jeleniogórskiego ze skargami, lecz wzywany w celu złożenia wyjaśnień rycerz Schaffgotsch krótko z nimi rozmawiał.
- Kiedy napadli was zbóje? – pytał?
-Wczoraj wieczorem, wasza miłość.
- Po wieczornym dzwonie?
- Tak.
- Ja strzegę szlaku tylko do wieczornego dzwonu, potem porządny kupiec po drogach się nie włóczy!
W kilka niedziel później trójka rycerzy ze Starej Kamienicy odkryła za Szklarską Porębą, nad rzeką Kamienną, grupę skał nazywanych przez miejscową ludność Krzywymi Basztami. Pod nimi, ukryta wśród krzaków, znajdowała się mała granitowa grota, doskonale nadająca się na kryjówkę dla ludzi w razie złej pogody. Tutaj Schaffgotschowie postanowili oczekiwać na przejeżdżające w pobliżu kupieckie wozy. Gdy nadjechały, dla niepoznaki opuszczając przyłbice, wypadali na drogę i swój zbójecki proceder uprawiali.
Wkrótce nie tylko zamek w Starej Kamienicy wyremontowali i rozbudowali, ale jeszcze stary Schaffgotsch dla syna zamek Gryf nad Kwisą kupił. Gości też licznych zapraszał i uczty dla nich wyprawiał, a nawet kościół wznosić zaczął.
Gdy już zbyt dużo skarg kupieckich wpłynęło do kasztelana jeleniogórskiego i gdy o rozbojach już zbyt wiele ludzie zaczęli mówić, Hans Krzysztof zorganizował „obławę” na zbójów. Przyłapał jakiegoś chudopachołka w lesie nad Kamienną, trochę na umyśle upośledzonego i powiesił go przed bramą wjazdową do zamku. Rozgłosił, że był to herszt bandy i zakazał zwłoki biedaka ze sznura zdejmować, aż do czasu, gdy same od niego odpadną, by wszyscy mogli naocznie stwierdzić, że na ziemiach Schaffgotschów panuje ład i sprawiedliwość.
O wydarzeniu tym dowiedział się Duch Gór Sudeckich, gdy któregoś dnia przybył do Jeleniej Góry w przebraniu wiejskiego kamieniarza. Kilka dni przebywał w grodzie po zajazdach i gospodach przesiadując, a potem przyłączył się do krakowskich kupców, którzy do Norymbergii mieli zamiar jechać.
Początkowo podróż przebiegała spokojnie. Dopiero w wąwozie rzeki Kamiennej, gdzie bór gęsty pokrywał oba jej brzegi, pomyśleli o zbójach i broń z łubów wyjęli – trzy łuki i jedną nieco pordzewiałą kuszę. W pobliżu Krzywych Baszt usłyszeli nagle szelest liści, trzask łamanych gałęzi i tętent końskich kopyt. Nieco później dostrzegli trzech rycerzy z twarzami przysłoniętymi przyłbicami i z uniesionymi ku górze mieczami w dłoniach.
- Stać! – rozkazał kupcom pierwszy z rycerzy. – Stójcie, jeżeli wam życie miłe! Złoto i srebro dawajcie!
Nie chwycił za broń żaden z kupców krakowskich, wiedząc, że ani pancerza, ani hełmu nie uda im się przebić strzałą z łuku. Szybko zaczęli wyjmować kute skrzynie wypełnionymi złotymi i srebrnymi monetami. Lamentowali przy tym głośno, że żebrakami do końca życia zostaną, jeżeli wszystkie pieniądze stracą. Odpowiedziały im głośne śmiechy napastników. Wtedy to Duch Gór wyłonił się zza wozu.
- Ejże! Mości rycerze! – zawołał. – Widzę, że się w rozbójników zabawiacie, miast porządek utrzymywać na kupieckich szlakach.
Odpowiedział mu ponownie gromki śmiech, a stary Schaffgotsch skierował swego konia w stronę pytającego człowieka.
- Ktoś ty?
- Powiem ci, kim jestem, gdy sam załadujesz na wozy te oto skrzynie ze złotem i gdy wolno puścisz tych ludzi.
- Pytam, ktoś ty? Chcę byś mi się sprawił przed śmiercią!
- Spróbuj – usłyszał w odpowiedzi spokojne słowa człowieka w odzieży wiejskiego kamieniarza.
- Na niego! Dalejże synowie! – krzykną Hans Ulrich.
Ci spięli swe rumaki i skierowali je na Ducha Gór, chcąc go stratować. Równocześnie unieśli ku górze swe miecze, ale Liczyrzepa machną tylko w ich stronę ręką, wypowiedział cicho jakieś słowa i obaj równocześnie spadli martwi z siodeł na ziemię, jakby rażeni piorunem.
- Mój Boże! – krzyknął ze zdumieniem i złością ich ojciec. – Klnę się na świętą Willigardę, patronkę rodu, że zginiesz od tego miecza.
Gdy tylko wypowiedział te słowa, pękł mu on nagle przy rękojeści, a błyszczące ostrze upadło z metalicznym dźwiękiem na kamienie. Wypuścił nieużyteczne szczątki z dłoni, pale obu rąk zacisną na wodzach konia, by zawrócić go i ratować się ucieczką. Duch Gór uniósł rękę i koń nawet nie drgną pod rycerzem.
Upadli na kolana przed Liczyrzepą kupcy krakowscy i dłonie złożyli jak do modlitwy.
- Zbawicielu nasz! – wołali jeden przez drugiego, całując go po rękach, lecz on nakazał im milczenie, popatrzył na martwe ciała Schaffgotschów, na ich przestraszonego ojca i powiedział:
- Za to, że spokojnych ludzi napadaliście na drogach, w postacie czarnych kruków przemienię wasze dusze. Jako trzy złowróżbne ptaki będziecie do końca świata odprawiać pokutę na skałach po przeciwnej stronie rzeki. Co noc o północy, bez względu na pogodę, w deszcz, śnieg, czy też mróz będziecie tu przylatywać i ze skał spoglądać na miejsce swych czynów. Pokutę waszą może skrócić człowiek, który gorszy od każdego z was będąc i nie wiedząc nic o waszej karze, usiądzie tu na tej skale i swych czynów żałować będzie.
W chwilę po tych słowach zdumieni kupcy ujrzeli jak z trzech pancerzy rycerskich wyfrunęły trzy czarne kruki i udały się na skały stojące za rzeką. Duch Gór Sudeckich znikną raptownie i kupcy nawet nie wiedzieli, komu zawdzięczają ratunek. Zawrócili do Jeleniej Góry i pod przysięgą zeznali sędziemu grodzkiemu przebieg wydarzeń, oraz przedłożyli na dowód trzy rycerskie zbroje Schaffgotschów. Domyślili się wszyscy, że to nikt inny jak tylko Duch Gór mógł przemienić rycerzy w kruki. Od tego dnia mieszkańcy Szklarskiej Poręby nazywali skały stojące na prawym brzegu Kamiennej Kruczymi Skałami.

"Kamienne Cudaki"

2008-04-16T19:46:00.010+02:00

Art-terapia

Dziecięca wyobraźnia nie zna granic, wystarczy kamień, farby i plastelina, aby powstały prawdziwe cudeńka!
Kamienie zbieramy podczas wycieczek (dzieci to uwielbiają...), do zajęć wybieramy te o najciekawszym kształcie, co z nich powstanie? Zazwyczaj nie trzeba się długo zastanawiać, kamienie same podpowiadają, w co chcą się przemienić, wystarczy odrobina fantazji i efekt murowany!
Malowanie kamieni można poprzedzić opowieściami, legendami związanymi z grupami skalnymi - w Szklarskiej Porębie jest ich sporo, jak choćby: Trzy Świnki, Końskie Łby, Krucze Skały, Sowie Skały, Krzywe Baszty - z pewnością będą one wspaniałą inspiracją dla uczestników zajęć.
Nadmienię, że własnoręcznie wykonane „Kamienne Cudaki” są wspaniałą pamiątką z pobytu na Zielonej Szkole.

Zajęcia terenowe na ścieżce dydaktyczno-przyrodniczej.

2008-04-05T22:22:00.019+02:00

Walory zdrowotne lasów

Lasom przypisuje się wielostronne zadania, mają one znaczenie wodochronne (ochrona wód mineralnych, źródeł i wód bieżących), łagodzą hałas, ochraniają powietrze przed skażeniami mechanicznymi (pyły), chemicznymi (gazy) oraz biologicznymi (drobnoustroje patogeniczne), a także wzbogacają je w tlen np. jedna 60 letnia sosna wytwarza w ciągu doby tyle tlenu ile wynosi średnio dobowe zapotrzebowanie trzech osób (1350-1800 litrów).

Kompleksy leśne wytwarzają specyficzny mikroklimat sprzyjający regeneracji sił i powrotowi do zdrowia: osłabiają siłę wiatrów, regulują wilgotność powietrza oraz zmniejszają rozpiętość temperatury, podwyższają niskie i obniżają wysokie jej wielkości (liście pochłaniają i odbijają część promieni słonecznych). Niektóre rośliny wydzielają lecznicze substancje (żywice, garbniki, olejki eteryczne, fitoncydy) będące skuteczną bronią w walce z drobnoustrojami np. brzoza i jałowiec wytwarzają wokół siebie strefę do 5 metrów wolną od bakterii.

Dźwięki – szum drzew, śpiew ptaków i barwy lasu korzystnie wpływają na psychikę człowieka: budzą optymizm, pozwalają się wyciszyć i uspokajają (kolor zielony).

Znaczenie lasu w środowisku

Las produkuje około 26,6 mld l tlenu - ponad połowę rocznego zapasu na ziemi.
1ha lasu produkuje 3-10 razy więcej tlenu niż taka sama powierzchnia użytków rolnych.
Jedna 60 letnia sosna produkuje w ciągu doby tyle tlenu ile wynosi średnio dobowe zapotrzebowanie trzech osób (1350-1800 litrów).
Jeden ha boru sosnowego dysponuje 70-150 tys. m2 powierzchni asymilacyjnej i pochłania od 150-200 ton CO2 produkując około 13 ton masy organicznej rocznie.
Las liściasty o powierzchni 10000 ha zatrzymuje i następnie oddaje do środowiska 500000 m3 wody - chroni przed erozją i powodzią. Jest naturalnym zbiornikiem retencyjnym filtrem i magazynem czystej i zdrowej wody.
W 1m3 powietrza leśnego jest 46 - 70 razy mniej organizmów chorobotwórczych niż w powietrzu na terenie miejskim.
Drzewa wydzielają do atmosfery substancje bakteriobójcze - fitoncydy.
Sosna, brzoza i jałowiec wytwarza wokół siebie strefę do 3-5 m wolną od bakterii. Fitoncydy sosny leczą gruźlicę. Substancje wydzielane przez dęby zabijają bakterie dyzenterii. Igły jodły leczą dyfteryt.
Lasy oczyszczają powietrze w ciągu sezonu wegetacyjnego - 1 ha boru świerkowego zatrzymuje około 30 ton pyłu, a 1ha lasu bukowego zatrzymuje 65 ton pyłu.
Las obniża poziom hałasu - 150 m lasu obniża hałas do poziomu 18-25 decybeli.

Karta pracy (część I) do zajęć terenowych na ścieżce dydaktyczno przyrodniczej w Szklarskiej Porębie. Opracowanie na podstawie tablic informacyjnych przygotowanych przez Nadleśnictwo Szklarska Poręba.Karta pracy "Dlaczego ważny jest las" - wersja dla maluszków.

Smoki

2008-04-01T16:10:00.008+02:00

Art-terapia

Malowanie smoków podoba się wszystkim, w ich tworzenie angażują się w równym stopniu pierwszo-, drugo- i trzecioklasiści ze szkół podstawowych, jak i gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych. Celem zajęć jest przede wszystkim rozładowanie napięcia, stworzenie wesołej i przyjaznej atmosfery, oraz zacieśnienie pozytywnych więzi w grupie, przy okazji jednak dzieci uczą się efektywnej współpracy, przełamują nieśmiałość i rozwijają umiejętności nawiązywania kontaktu z członkami zespołu (pracę wykonuje się w kilkuosobowych grupkach).

Co jest potrzebne?

Duże arkusze brystolu (jeden dla każdej grupki), kredki: pastele lub świecowe, markery do obrysowania konturów.

Jak to się robi?

Dzieci odrysowują swoje dłonie na brystolu tak, aby powstał z nich wizerunek smoka, następnie kolorują rysunek.

Gotowe!

Rysunek dzieci ze Szczecina (V kl. S.P.)

Kubistyczny autoportret

2008-03-29T16:01:00.043+01:00

Art-terapia

Dzieci siadają w kole i wybierają po jednej kredce (będą nią rysować kontury twarzy), podpisują kartki. Wychowawca wyjaśnia, że rysunek powinien powstać z figur geometrycznych (wychowankowie wymieniają znane im figury geometryczne), następnie po kolei wymienia poszczególne części twarzy. Dzieci rysują np. oko i przekazują kartkę (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) sąsiadowi, ten uzupełnia rysunek o następną część, którą podaje wychowawca np. nos. Czynność tę powtarza się, aż rysunek będzie kompletny. Podpisane kartki wracają do właścicieli, teraz każdy koloruje swój kubistyczny autoportret.

Rysunki dzieci przebywających na Zielonej Szkole (kl. II S. P.)

Zabawy integracyjne

2008-03-26T14:36:00.011+01:00

Zabawy ruchowe

„Cebula”

Osoby w kręgu odliczają do dwóch. Wszyscy stają w dwóch kołach, zewnętrznym i wewnętrznym, twarzami zwróceni do siebie. Prowadzący wydaje polecenia, Po każdym wykonanym przez uczestników poleceniu jedno koło przesuwa się o jedno miejsce w lewo. Przykłady poleceń:
– pozdrówcie się,
– powiedzcie sobie nawzajem coś miłego,
– powiedzcie sobie o waszych zainteresowaniach, o ulubionych potrawach, filmach, muzyce,
– lustro: jedna osoba robi jakiś ruch, druga powtarza i odwrotnie,
– powiedzcie sobie, jak się czuliście przy szczególnych stacjach.

„Punkty w ruchu” (ćwiczenie odprężające, rozluźniające atmosferę)

Dzieci chodzą po świetlicy (klasie, boisku...). Prowadzący co kilka – kilkanaście sekund daje sygnał (np. klaśnięcie) i wydaje (kolejno) polecenia, które wszyscy wykonują. Na ponowny sygnał dzieci rozchodzą się po sali. Przykłady poleceń:
– chodząc uściśnijcie jak najwięcej rąk,
– poklepcie kilka osób po ramieniu,
– ustawcie się grupkami według koloru butów,
– ustawcie się grupkami według koloru oczu,
– chodźcie jak człowiek bardzo zmęczony,
– chodźcie jak człowiek pełen energii,
– stańcie dwójkami i powiedzcie sobie swoje imię i znak zodiaku,
– stańcie dwójkami i powiedzcie sobie, jakie samopoczucie macie po tej grze.

„Chcę powiedzieć ci coś miłego...”

Dzieci chodzą po sali mówiąc napotkanemu koledze/koleżance coś miłego.

„Witam wszystkich, którzy...” (zabawa przełamująca onieśmielenie)

Członkowie grupy siedzą w kole. Prowadzący podaje hasła:
witam wszystkich, którzy:
– mają jasne włosy,
– noszą okulary,
– mają na sobie spodnie, itp.
Uczestnicy, których dotyczy wymienione kryterium wstają i pozdrawiają grupę.

„Szkoła dziwnych kroków” (zabawa przełamująca onieśmielenie i zmniejszająca dystans między uczestnikami zajęć)

Grupa stoi w kole. Każdy, po kolei, prezentuje dziwaczne kroki. Pozostali naśladują go poruszając się w jednym kierunku.

„Podawanie przedmiotu” (zabawa rozluźniająca, zmniejszająca napięcie)

Pomoce: przedmiot do podawania, np.: piłka, maskotka lub szalik.

Uczestnicy stoją w kole zwróceni twarzami do siebie. Prowadzący podaje jakiś przedmiot, a uczestnicy przekazują go sobie tak, jakby był on np.: bardzo ciężki, kruchy, cuchnący, lepki, lżejszy od powietrza, bardzo zimny, niezwykły, itd.

„Gra w śnieżki” (ćwiczenie rozluźniające, zmniejszające napięcie)

Uczniowie stają swobodnie w różnych miejscach sali i udają, że rzucają się śnieżkami.

„Supły” (ćwiczenie rozluźniające, zmniejszające napięcie)

Uczestnicy stają blisko siebie w kilkuosobowych kołach, zamykają oczy i chwytają się za ręce. Następnie otwierają oczy i próbują rozplątać supeł nie puszczając rąk.

„Pasażerowie statku” (zabawa rozluźniająca, przeznaczona dla młodszych dzieci. Rozwija uwagę i refleks)

Uczestnicy wyobrażają sobie, że są pasażerami statku. Wychowawca objaśnia znaczenie poszczególnych komend:
– „na prawą burtę” – wszyscy biegną na prawą stronę,
– „na lewą burtę” – wszyscy biegną na lewą stronę,

– „cała na przód” – do przodu,

– „na rufę” – do tyłu,
– „sztorm” – łapią się za ręce,
– „kapitańskie tango” – tańczą w parach.

(Źródło: Chomczyńska-Miliszkiewicz M., Pankowska D., Polubić szkołę, WSiP, Warszawa 1995.)