Kajakiem na Perłę Zachodu

Wędrówka Borowym Jarem, a zwłaszcza drogą wzdłuż prawego brzegu Bobru - alternatywa dla przeważnie zatłoczonej drogi rowerowej po stronie lewej - zawsze dostarczała mi sporo wrażeń. Kręta, wąska, miejscami prowadząca nad urwiskiem ścieżka uczęszczana jest głównie przez wędkarzy. Sporo tu malowniczych zakątków i spokojnych przystani - łatwo dostępnych zatoczek otoczonych granitowymi głazami, na których można przysiąść i kontemplować piękno przyrody, a w upalny dzień (np. taki jak wczoraj) pomoczyć nogi - nasza Frodka wykąpała się cała... Jeszcze do niedawna te zaciszne miejsca przypominały wysypiska śmieci: części wyposażenia kuchni i łazienek, plastikowe butelki, puszki, części garderoby i niewyobrażalne ilości reklamówek smętnie zwisających z przybrzeżnych krzewów i drzew – przerażający widok! Dziś jest nieomal czysto! Na rzece pojawili się nawet kajakarze: spotkaliśmy grupę studentów Politechniki Śląskiej. Wytrwale pokonywali trudną na tym odcinku trasę, co rusz zawisając na podwodnych „rafach” tworzonych przez liczne kamienie.
Cieszę się, że „nasza” rzeka znowu pełni funkcje rekreacyjne; i choć ciągle jeszcze jest wiele do zrobienia (a właściwie do odtworzenia – brakuje kładek, po których zostały tylko filary, ścieżkę tarasują powalone przez wiatr i nieuprzątnięte drzewa), to wycieczka przełomem Bobru znowu sprawia wielką przyjemność.
W XIX w. jeleniogórski kronikarz J.K Herbst napisał:
„W tych czasach, gdy Jelenia Góra pozbawiona była jakichkolwiek miejsc rozrywek i publicznych promenad, gdy nie myślano nawet o Wzgórzu Kościuszki, okolica ta [przełom Bobru – dopisek mój] nawiedzana była przez miłośników natury często, zbudowano tu nawet publicznie dostępne miejsca na piknik. Sposób, w jaki wówczas się bawiono, opisuje doskonale ówczesny wicedyrektor szkoły, Daniel Stoppe, we wstępie do swoich wierszy pod tytułem „Parnas im Sattler” [„Parnas na Siodle”],: „Przy pięknej pogodzie spotkać można niekiedy trzecią część tutejszych mieszkańców w tym górzystym lesie. Tu rozłożyło się niewielkie towarzystwo dwóch, trzech, może czterech osób, przy niewielkim ognisku podsycanym świeżymi szyszkami; w innym miejscu siedzą inni przy podobnym ognisku. Wszędzie widać unoszący się pomiędzy strzelistymi świerkami dym. Od czasu do czasu spotyka się miłych ludzi i dobrych przyjaciół, z którymi wśród zieleni można wypalić fajkę tytoniu. Obcy, który po raz pierwszy tu przybędzie, winien traktować Siodło jak publiczną kawiarnie, w której wykształceni i niewykształceni spotykają się w łączących się i rozchodzących grupach i już to siedząc pod dającymi cień drzewami, już to spacerując wzdłuż zielonego brzegu rzeki, rozmawiają ze sobą i żartują. Gdy ktoś jednak woli samotność, znajdzie tu dość miejsca, by w spokoju oddać się własnym rozmyślaniom. Ta wesoła okolica ma w sobie niezwykły czar. Szczególne wrażenie robi szum przepływającej w głębi rzeki. Wyżej zasłuchać się można w przepiękny śpiew ptaków leśnych, które niczym latające flety dźwięczą w całym lesie. Tu można zaczerpnąć świeżego powietrza, niezbędnego poezji. Gdy mam oto recytować nowe wiersze, a brak mi ku temu ochoty, mogę jedynie przyjść tu, a wówczas wszystko udaje się jak po maśle”.

Kronika miasta Jelenia Góra na Śląsku do roku 1848

Kajakarze na Bobrze

Piknik

Ścieżka na Perłę Zachodu (po prawej stronie rzeki)

Bóbr

Niedawno wyremontowana elektrownia wodna Bobrowice III

Stan sprzed remontu

Przepływowa elektrownia wodna Bobrowice III jest pierwszą od strony Jeleniej Góry elektrownią na rzece Bóbr. Obiekt ten był kiedyś jedną z dwóch siłowni energetycznych przedwojennej fabryki papieru. Podczas drugiej wojny światowej siłownie uległy zniszczeniu i dopiero w latach 1953 – 1954 odbudowano jedną z nich. Obecnie jest to elektrownia zautomatyzowana, zdalnie sterowana z elektrowni wodnej Bobrowice I. Na wyposażeniu elektrowni znajduje się turbina Francisa produkcji Gotha, a także generator asynchroniczny z 1953 roku produkcji M-1 Polska.

Jezioro Modre

Mostek na jeziorze. W tle Perła Zachodu (Turmsteinbaude)

Śmigus-dyngus w ruinach Zamku Księcia Henryka

Jak przystało na święta, a zwłaszcza na Wielkanoc wstaliśmy z kurami i wraz z naszą dzielną Frodką wyruszyliśmy na włóczęgę - w końcu dyngus po słowiańsku nazywał się włóczebny (patrz Wikipedia). Wybraliśmy niezbyt wymagającą, choć długą trasę ze Staniszowa przez Grodną, Sosnówkę, Głębock, Czerwony Dworek do Mysłakowic.

Widok na Witoszę.


Kąpiele błotne Frodki.


Młode buczki na Grodnej


Tak wyglądał zameczek za czasów swojej świetności...


...a tak wygląda dzisiaj (A.D. 2009)

Zameczek myśliwski ks. Henryka (Heinrichsburg) na górze Grodna (506 m npm) został wybudowany w 1806r. i wraz ze wzniesieniem stanowił część parku krajobrazowego, którego punktem centralnym był staniszowski pałac. Zgodnie z obowiązującą wówczas modą nadano mu kształt romantycznej ruiny. Znajdowała się tam wieża widokowa i sala rycerska. Obiekt popadł w ruinę po 1918r. do dziś zachowały się ściany obwodowe i wieża.

Panoramy z okien zamkowych


Ławeczka wspomnień


Zbiornik Sosnówka i panorama Karkonoszy.

Budowa zbiornika Sosnówka trwała, z przerwami, 15 lat (początek w 1986 r.), powstał on na skutek przegrodzenia doliny potoku Czerwonka oraz potoków Sośniak, Sosnówka i rzeki Podgórnej. Zbiornik zamyka zapora o długości ok. 1,5 km i maksymalnej wysokości 19 metrów. Powierzchnia lustra wody wynosi 180 ha, a maksymalna pojemność – 14 mln m³. Budowa kosztowała ok. 66 mln zł., napełnianie rozpoczęto 10.05.2001 r. Zbiornik „Sosnówka” jest rezerwuarem wody pitnej dla aglomeracji jeleniogórskiej i powinien zabezpieczyć jej potrzeby na najbliższe kilkadziesiąt lat. Woda, którą gromadzi, pochodzi z terenu Karkonoszy i ma pierwszą klasę czystości. Zbiornik obok retencji wody pitnej, pełni także funkcje przeciwpowodziowe.

Sosnówka Dolna.

Sosnówka położona jest na pograniczu Kotliny Jeleniogórskiej i Pogórza Karkonoszy, powstała w końcu XII wieku przy Starej Babiej Ścieżce u wylotu Pogańskiej Doliny, przy jednym z najstarszych przejść do Czech wiodących koło Dobrego Źródła pod Grabowcem (784 m n.p.m.) - pradawnego miejsca kultu. W XVIII wieku wioska stała się osadą tkaczy - słynęła z wyrobu woali, bielizny stołowej i adamaszku. Jako letnisko znana jest od początku XIX wieku.

Pokochać Husky. Zabawy z Mistrzami Świata

.......

Mistrzowie Świata i Europy, panowie Taygin, Goldie oraz ich właścicielka i trenerka, Lucyna Żywicka, złożyli wizytę w naszym ośrodku i zaprezentowali swoje umiejętności. Wspomniani „panowie” to dwa psy rasy Siberian Husky, jeden o umaszczeniu sobolowym a drugi – szarym. Lucyna natomiast jest członkiem narodowej reprezentacji Polskiego Związku Sportu Psich Zaprzęgów i naszą koleżanką – wychowawczynią w DWDz i PZ. W spotkaniu wzięli udział gimnazjaliści ze Szczecina. Po krótkim wprowadzeniu: projekcji filmu z Mistrzostw Świata (Szwecja 2008), zapoznaniu z dyscyplinami, w których startują goście (skijoring i pulka), pokazie uprzęży i pogadance na temat bezpieczeństwa przyszedł czas na zabawę. Zapinanie uprzęży, nauka komend i okrzyków motywujących psy do biegu nie sprawiły nikomu trudności, gorzej było z bieganiem – jedni nie nadążali, inni wyprzedzali – ciężko się było zgrać, …ale co tam i tak wszyscy się dobrze bawili! Było dużo śmiechu, „ochów” i „achów” nad psią urodą i charakterami, – bo co tu dużo mówić czteroletni, opanowany Taygin i dwuletni, zawsze skory do zabawy i pieszczot Goldie podbiły serca dzieciaków.

Pałac Łomnica

.............

Zdjęcie z galerii zamieszczonej na stronie internetowej Pałacu Łomnica

Początki zamku w Dolnej Łomnicy są nieznane. Prawdopodobnie istniała w tym miejscu wcześniejsza budowla z okresu renesansu. W 1650 r. pałac kupił cesarsko-austriacki podpułkownik Matthias de Thomagnini, on też w 1720 roku zlecił rozbudowę pałacu w stylu barokowym – przypuszczalnym architektem był mistrz budowlany z Revalu (dzisiejszy Tallin), Martin Frantz, projektant Kościoła Łaski w Jeleniej Górze. Od 1738 r. właścicielem majątku był bogaty kupiec lniany z Jeleniej Góry, Christian Mentzel,jego syn Christian Gottfried przeprowadził renowację obiektu, wybudował w sąsiedztwie dwór zwany „Domem Wdów” i założył dostępny dla publiczności park. W rękach rodziny Mentzel posiadłość znajdowała się do 1809 r., kiedy to nabył ją baron Moritz von Roth. Od jego spadkobierców, w 1835 r. pałac odkupił pruski ambasador na dworze sycylijskim Carl Gustav Ernst von Küster, on też zlecił Albertowi Tollbergowi (uczniowi Karla Friedricha Schinkela) przebudowę rezydencji w modnym wówczas stylu biedermeierowskim. Aż do 1945 roku pałac pozostawał własnością rodziny von Küster. Po wojnie w tzw. dużym pałacu umieszczono szkołę, a w „Domu Wdów” do połowy lat dziewięćdziesiątych mieściły się biura Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Zaniedbywany park zmieniał się z wolna w wysypisko śmieci, skład gruzu i odpadów budowlanych. W końcu lat siedemdziesiątych z uwagi na zły stan techniczny budynku szkołę przeniesiono. Od roku 1980 duży pałac popadał w ruinę. Zawalił się dach i stropy. Po roku 1989, kiedy stało się możliwe nabywanie tego typu obiektów przez osoby fizyczne, duży pałac kupiła polsko-niemiecka wspólnota właścicieli, w której mniejszościowe udziały miał wnuk ostatniej niemieckiej właścicielki Constanze von Küster, Ullrich wraz z małżonką. „Dom Wdów” stał się ich własnością trzy lata później. Natychmiast po zakupie przeprowadzono pierwsze prace zabezpieczające, rozpoczęto rekonstrukcję zdziczałego parku. Obecnie w „Domu Wdów” znajduje się przytulny, stylowy hotel i restauracja, duży pałac jest nadal remontowany, ale w przywróconych już do dawnego blasku pomieszczeniach na parterze odbywają się liczne imprezy kulturalne i uroczyste okazjonalne przyjęcia. Urządzono tu bibliotekę; od maja 2004 w górnych salach podziwiać można stałą, multimedialną wystawę pt. „Dolina Zamków i Ogrodów. Kotlina Jeleniogórska – wspólne dziedzictwo”, obrazującą historię Kotliny Jeleniogórskiej w okresie, kiedy spotykała się tu europejska arystokracja.
Pałac Łomnica jest prężnie działającym centrum kulturalnym, swoje siedziby mają w nim organizacje, których nadrzędnym, wspólnym celem jest zachowanie i pielęgnacja śląskiego krajobrazu kulturowego, a także wspieranie działań miejscowych i ponadregionalnych instytucji, które o ten krajobraz dbają, są to: Stowarzyszenie Pielęgnacji Kultury i Sztuki Śląskiej, Centrum Kulturalne w Łomnicy oraz Fundacja Rozwoju Krajobrazu Kulturowego Dominium Łomnica. Efektem ich działalności są organizowane tu seminaria, konferencje poświęcone historii, historii sztuki i szeroko pojętej ochronie zabytków, a także ciekawe, chętnie odwiedzane przez turystów i mieszkańców regionu jarmarki, festyny i wystawy. Wiosną 2007 r., dzięki hojnej dotacji Niemieckiej Fundacji Federalnej Środowiska (Deutsche Bundesstiftung Umwelt - DBU), rozpoczęto odbudowę folwarku Dominium Łomnicy, i już we wrześniu tego samego roku został on częściowo udostępniony dla zwiedzających – prezentowana jest w nim trójjęzyczna wystawa przedstawiająca historię dworów szlacheckich w Kotlinie Jeleniogórskiej i Pogórza Sudeckiego pt. „Na tyłach dworu”. Z myślą o najmłodszych turystach, w lipcu 2008r. wystawa została wzbogacona o interesujące tablice z zagadkami i grami angażującymi zmysły powonienia i dotyku.
Ciekawym pomysłem jest polsko-niemiecki projekt młodzieżowy Stowarzyszenia Pielęgnacji Kultury i Sztuki Śląska oraz Stowarzyszenia Sympatyków Gminy Mysłakowice pt.„Budujemy wspólne drogi”, mający na celu rozwój sieci szlaków turystycznych wokół Łomnicy. Dzięki wspólnym działaniom, w czerwcu 2008 r. udało się otworzyć siedmiokilometrową Łomnicką Ścieżkę Spacerową, która wiedzie przez krajobrazowo szczególnie urokliwy obszar pól, łąk i lasów okolic Łomnicy.
Obecnie w Pałacu Łomnica trwają prace nad odbudową przewiezionego z Rząśnika (25 km od Jeleniej Góry) kościoła ewangelickiego - jednego z ostatnich zachowanych domów modlitwy o konstrukcji szachulcowej na Śląsku.
Po tym, jak rok temu zawaliła się więźba dachowa, budynek został przeznaczony do rozbiórki. Jednak w Łomnicy istnieje możliwość wykorzystania go jako ekumenicznego Domu Bożego mającego pełnić też funkcje muzeum oraz miejsca spotkań, w oparciu o istniejącą infrastrukturę działającego Centrum Kultury Dużego Pałacu, muzealnego folwarku i restauracji z hotelem w Pałacu Wdowy.

Papierowe dekoracje

Świąteczno-zimowych dekoracji ciąg dalszy... Dziś przedstawiam łosia (w zależności od kształtu rogów może być renifer) i bałwanka. Przy użyciu gotowych szablonów, ich wykonanie zajmuje niecałą godzinkę.

Potrzebne będą: kartki z bloku technicznego w kolorze brązowym (jasny i ciemny), czerwonym i białym, taśma obustronnie klejąca lub klej, nożyczki, ołówek i czarny cienkopis.

SZABLON

Harmonijkę, do której przyczepione są główki wykonuje się z dwóch jednakowej szerokości i długości pasków papieru:
1.
2.
3.
4.
5.

Początek zimy

Dziś, dokładnie o godzinie 13.04 Słońce znalazło się w tak zwanym punkcie przesilenia zimowego - rozpoczęła się astronomiczna zima. Biała pora roku potrwa 89 dni - do 20 marca do godziny 12:43 czasu polskiego, kiedy oficjalnie rozpocznie się astronomiczna wiosna. Dzisiaj również mamy najkrótszy dzień w roku, w leżącej na Pomorzu Jastrzębiej Górze, trwał on zaledwie 7 godzin i 7 minut (najkrócej w całej Polsce).
Więcej informacji na ten temat: http://www.twojapogoda.pl/

Papierowe gwiazdki

Jak co roku o tej porze ogarną mnie szał tworzenia świąteczno-zimowych ozdób. Poszperałam tu i ówdzie, odkurzyłam stare szablony i wybrałam kilka prostych ozdóbek. Na początek papierowe gwiazdki.

3-D Snow Flakes, Ideal For Decoration - Awesome video clips here

Sposób wykonania

Sposób wykonania

Sposób wykonania

Witosza

Korzystając z pięknej pogody, wybrałam się w minioną sobotę w niezwykle malownicze miejsce w okolicy Jeleniej Góry – na Witoszę.
Niepozorna na pierwszy rzut oka górka (484 m n.p.m.) wznosząca się w środkowej części Staniszowa pełna jest urokliwych i tajemniczych zakątków, mogących z powodzeniem stanowić tło dla przygód baśniowych bohaterów czy też scenerię do filmów fantasy. Prowadzi na nią żółty szlak turystyczny, z którym, po części, pokrywa się ścieżka przyrodnicza „Wzgórza Łomnickie”, wytyczona przez Zachodniosudeckie Towarzystwo Przyrodnicze. Do szczególnych osobliwości Witoszy należą jaskinie, jest ich tu kilka: Skalna Komora, Ucho Igielne, Skalna Uliczka i – najciekawsza – Pustelnia, zwana też Jaskinią Rischmanna. Tu swoje proroctwa wygłaszał żyjący na przełomie XVI i XVII wieku legendarny „Latający Prorok” Hans Rischmann (świadkowie jego działalności zapewniali, że w czasie wizji potrafił on lewitować).
Około 1790 r. Witosza znalazła się w obrębie pięknego parku krajobrazowego stworzonego na polecenie właściciela staniszowskiego pałacu, księcia Heinricha XXXVIII von Reußa, i stała się lubianym celem wycieczek. Na potrzeby tłumnie przybywających tu gości (park, z wyjątkiem części bezpośrednio przylegającej do pałacu, był otwarty dla publiczności) zbudowano schody, stworzono wygodne ścieżki, tarasy widokowe, ustawiono ławki. O popularności tego miejsca świadczyć mogą liczne ryciny i zapiski z pamiętników podróży. Rozalia Saulson, autorka pierwszego polskiego przewodnika po Karkonoszach „Warmbrunn i okolice jego... Przewodnik po Cieplicach Śląskich Zdroju i Karkonoszach z 1850 r.” tak wspomina swój pobyt na Witoszy:
"(...) na szczególniejszą zasługuje uwagę tak zwana grota Ryszmana proroka siedemnastego wieku, który w niej przyszłość trzech następnych wieków przepowiadał.
Hans Ryszman podług pisemka w r. 1630 wydanego, urodził się we wsi Łomnicy, i w r. 1617, gdy skończył lat dwadzieścia siedem, oniemiał na dziewięć tygodni, poczem odzyskawszy mowę, rozpoczął prorocki swój zawód, i tak odtąd życie jego dzieliło się na niemość zupełną i natchnienia. Lud okoliczny schodził się słuchać przepowiedni jego poprzedzonych krzykiem i konwulsjami."
Bawiąca w 1816 roku na kuracji w Cieplicach księżna Izabela Fleming-Czartoryska pozostawiła w swoim pamiętniku "Dyliżansem po Śląsku" opis wędrówek, m.in. właśnie do Staniszowa.
".... Przyroda tu piękna, położenie zachwycające. Nic nie zostało zepsute i wszystko, co jest dziełem ręki ludzkiej, zdaje się być dziełem Natury. (...) Właściciel upiększył miejsce uroczymi parkami w angielskim guście przyciągając nie tylko wielu mieszkańców przyległych okolic, ale rekompensując szczególnie kuracjuszom z Cieplic to, czego brak odczuwali w okolicach kurortu. (...)"

Witosza w Staniszowie, miedzioryt, autor: Johann Gotlob Endler, ok 1803r.

"Jaskinia Rischmanna", miedzioryt, autor: Friedrich August Tittel

W latach 1899-90 grupa prywatnych osób z Jeleniej Góry zainicjowała budowę pomnika Bismarcka w Staniszowie, na jego lokalizację wybrano Witoszę. Projekt sporządził rzeźbiarz i architekt Alfred Daehmel z Jeleniej Góry (autor projektu budynku Teatru Jeleniogórskiego). 29 września 1901 r nastąpiło uroczyste odsłonięcie wieży, jej cokół ostał się do dzisiaj. Jednak to nie on przyciąga na szczyt Witoszy. Punktem kulminacyjnym spaceru jest roztaczający się z tarasu piękny, zapierający dech w piersi widok na Staniszów, Karkonosze, Góry Kaczawskie i Kotlinę Jeleniogórską. Dla niego warto tu przyjść!

View Larger Map